Wat was jouw eerste indruk van het Letterenhuis?
Ik vond het meteen heel mooi. Ik was erg onder de indruk van de architectuur, de kleuren en de tentoonstelling. Met die schuifdeuren heeft de schrijfkamer een Japanse vibe. Heel zen.
Brengt dat je in schrijfmodus?
Ja. Ook heel intrigerend: al die mensen [leeszaalbezoekers, de schrijfkamer bevindt zich naast de leeszaal] die in oude papieren zitten te neuzen. Je weet eigenlijk niet wat ze aan het doen zijn, of waar die papieren over gaan. Het lijkt dat ze interessante dingen aan het opsnorren zijn, op zoek zijn naar geheimen. [lacht]
Waar werkte je aan in de schrijfkamer?
Ik werkte er aan een scenario voor een jeugdfilm, daarvoor schreef ik ook een subsidieaanvraag. Dat is een project waar ik al even mee bezig ben. Zo’n schrijfresidentie geeft je dan een plek om daarop te kunnen focussen en het de liefde en de aandacht te kunnen geven dat het nodig heeft.
Is het de focus of de ruimte die je nodig had?
Ruimte kan je in principe overal vinden. Het is vooral een afspraak met jezelf: dit is een plek waar ik ga schrijven en niets anders ga doen. Dat is fijn. Dat geeft een mentale rust.
Thuis stop je als het even niet goed gaat. Terwijl, als je ergens naartoe fietst om er te gaan schrijven, dan ploeter je door, eenmaal dat je er bent. Of je blijft er heel lang als het goed gaat. Dat helpt me wel.
Heb je een schrijfmethode?
Ik denk dat ik nog aan het zoeken ben. Als beginnende schrijver ben ik nog aan het experimenteren. Ik ben aan het onderzoeken wat voor mij werkt. Een constante is wel dat ik feedback vraag aan mijn producenten of aan andere mensen, en daarmee aan de slag ga. Ook kijk ik veel naar films en onderzoek hoe die in elkaar zitten om ervan te leren. Ik heb het gevoel dat ik schrijven als ambacht nog aan het leren ben.
Wat zou je ervan vinden als je eigen archieven hier ooit zouden belanden?
Dat is niet iets dat ik me actief voorstel. [lacht]
Ik identificeer me minder met een schrijver, ik ben eerder nu iets aan het schrijven. Ik heb film gestudeerd. Daarna heb ik scenografie gedaan, dus ook ruimtelijke kunst. Ik ben thuis in verschillende disciplines. Dat filmproject en het schrijfproject zijn wat toevallig op mijn pad gekomen. Ik had een paar ideeën waarop ik, samen met een vriendin, verder heb gewerkt. Dat resulteerde dan in een schrijfproject. En dat doe ik nu.
Smaakt het schrijven naar meer?
Dat zeker wel!
Is de aanvraag voor de film ingediend?
Ja! Nu is het wachten op de goedkeuring. Het wachten vind ik niet zo erg, want dan kan ik het even loslaten.
Het Seizoensatelier is een project van VONK & Zonen en het Letterenhuis.
