Dag Dalilla
Jij bent de gastredacteur van Zuurvrij 50, dat deze zomer uitkomt.
Klopt!
Toen je door het Letterenhuis gevraagd werd om gastredacteur te zijn, wat was je eerste reactie?
Ik had het Letterenhuis al wat leren kennen, want ik werd hier al eens in het archief rondgeleid en ik heb hier ook mijn boekvoorstelling gedaan (Cocoa Butter and Dreams - A Collection of Poems, Paintings and Ponderings on (my) Blackness, nvdr). Daardoor voelde ik me al heel verbonden met het Letterenhuis. Toen kwam dit voorstel en het idee dat ik zelf een wereld in dat magazine mocht creëren, voelde als een cadeau. Ik heb eigenlijk niet getwijfeld en heb bijna meteen ja gezegd.
Je zegt dat je het Letterenhuis al een beetje kende. Wat was voordien je indruk van het Letterenhuis en is die veranderd sinds je met ons samenwerkt?
Ik denk dat ik, zoals veel mensen misschien, een archief als iets heel stoffigs (lacht) en serieus beschouwde, wat het natuurlijk ook een beetje is. Maar door met jullie samen te werken en hier een paar keer te komen, merkte ik dat er juist wél heel veel bruisende dingen gaande zijn en dat je met het archief ook echt toffe dingen kan doen. Mijn vooroordelen over die serieuze instelling, of zo (lacht), zijn dus wel honderdtachtig graden gedraaid. In werkelijkheid is het hier gewoon een heel tof huis.
Dat horen we wel vaker, maar het is fijn dat het effectief opvalt dat hier toch veel te beleven valt.
Had je Zuurvrij al een keertje gelezen voordat je gevraagd werd als gastredacteur?
Ik denk niet dat ik ooit al een volledig nummer had gelezen. Ik had het wel al zien liggen en er doorgebladerd, maar toen ik de vraag kreeg, ben ik natuurlijk heel verwoed beginnen lezen. En ook daar een beetje hetzelfde effect … ik ontdekte dat het eigenlijk een heel tof en interessant magazine is, waarin zowel grappige als diepgravende en boeiende stukken verschijnen.
En waren er aspecten van het magazine waarvan je dacht ‘dat moet ik zeker meenemen in de jubileumeditie’?
Niet echt. Ik ben een beetje met een wit blad begonnen, dat mocht ook. Maar het kerngegeven van Zuurvrij – hoe het archief in gesprek gaat met wat auteurs vandaag de dag te vertellen hebben – dat blijft natuurlijk. Dat vond ik net zo interessant. Ook de mensen die ik heb gevraagd om mee te werken, vonden dat heel prikkelend. Het is iets waarvoor je normaal gezien niet snel de kans krijgt.
Kan je misschien al een klein tipje van de sluier oplichten over het thema of concept van Zuurvrij 50?
Er is zo’n bekende uitspraak: It takes a village to raise a child. We strooien zo’n wijsheid soms wat rond, maar ik was al lang aan het nadenken over wat dat dorp dan precies betekent. Wie woont er in dat dorp? Welke rol neemt iedereen op? En willen wij eigenlijk nog wel een dorp?
Het concept van een dorp als gemeenschap, als een plaats waar mensen voor elkaar zorgen, speelde dus al lang in mijn hoofd. Ik wilde onderzoeken of dat soort uitspraken en die vorm van nostalgie vandaag nog relevant zijn. Ik merk dat mensen heel hard op zoek zijn naar gemeenschap en naar community, en dat we dat ook broodnodig hebben. Maar tegelijkertijd zijn we ook wel heel blij met onze individuele vrijheden en willen we niet altijd de verantwoordelijkheid voor de ander opnemen.
Ik ben al veel aan het vertellen eigenlijk (lacht). Maar rond dat spanningsveld ben ik beginnen bouwen en ik heb allerlei mensen uitgenodigd om mijn dorpsgenoten te worden en om dat imaginaire dorp samen opnieuw te bedenken.
‘Het dorp’ is dus het thema van het nummer, daar kan je veel kanten mee uit.
Je sprak net zelf over de mensen die meewerken, de gastauteurs eigenlijk. Hoe is die selectie gebeurd en waarom net die gastauteurs, zonder te veel prijs te geven?
Ik ga geen namen noemen.
Ik heb gekozen voor mensen die mij inspireren, mensen wiens werk ik volg en dat zijn niet allemaal per se schrijvers. Er bevinden zich ook mensen onder die ik gewoon als persoon heel interessant vind, van wie ik denk dat ze wel een scherpe pen hebben of iets bijzonders kunnen. Ik heb vooral mijn buikgevoel gevolgd en mensen geselecteerd die ik zelf inspirerend vind en van wie ik zelf graag dingen zou lezen.
Natuurlijk gebeurde dat in overleg met het Letterenhuisteam hier, want jullie hadden ook goeie suggesties. Daarna heb ik gekeken hoe die mensen bij elkaar passen en of ze allemaal een uniek perspectief hebben dat niet het mijne is. Zo hebben we de puzzel gelegd, en ik denk dat we een heel cool dorp hebben samengesteld. (lacht)
Heel veel diverse personages, of persoonlijkheden eigenlijk?
Ja, absoluut.
Een laatste vraag: waarom moet iemand, volgens jou, Zuurvrij 50 lezen? Of wat wil je dat de lezers eruit meenemen?
Goeie vraag. Ik denk dat je Zuurvrij 50 moet lezen omdat het iets in gang gaat zetten in je hoofd en omdat het een nummer is dat aanzet tot nadenken over een aantal grote thema’s, zonder dat het zwaarwichtig wordt.
Ik zou het ook lezen omdat je een paar keer hard gaat lachen of echt gaat genieten van mooie dingen. Er gaan ook wat mooie beeldende dingen in staan.
En ik denk dat je het moet lezen, omdat we nood hebben aan bepaalde gesprekken in dit tijdsgewricht, waar we zelden de tijd voor nemen om ze echt te hebben. En in dit magazine hebben we ze echt!
Klinkt intrigerend ... Ik kijk er alvast naar uit om het te lezen. Bedankt voor je tijd en nog veel succes met Zuurvrij 50.
Dankjewel!
Zuurvrij 50 verschijnt in juni 2026. Houd onze kanalen in het oog voor meer nieuws.
Wil je het nummer niet missen? Abonneer je op Zuurvrij en krijg de jubileumeditie als eerste in de bus.
