Daar komt hij dan, de passagevader.
Kinderarmpjes gaan de lucht in. Hun maakt het niet uit dat hij maar eens per week naar huis komt, als het al zo vaak is. Hun gemis blinkt zijn aanwezigheid alleen maar op.
Hij deelt knuffels uit, schurende stoppel tegen hun bolle wangetjes, en ploft de zetel in met een zucht. De kinderen kruipen in zijn schoot, vullen hun longen met zijn zeelucht.
‘Papa, waarom ben je niet op zaterdag thuisgekomen?’ Nieuwsgierig zijn ze wel.
‘Kijk, ik heb schelpjes voor jullie meegenomen.’
‘Heb je die gisteren opgevist?’
‘Zie je niet hoeveel het er zijn, dit is de vangst van een hele week!’ Wat netjes dat hij probeert om niet recht in hun gezicht te liegen. Het lukt zijn vrouw in de keuken echter niet om een lachje te onderdrukken, maar ze transformeert hem vlug tot een hoest.
De kinderen zijn zich van niets bewust. ‘Van welke dieren komen deze?’
‘Die is van een naaldslakje.’ Hij wijst naar een dunne, langwerpige schulp. ‘En deze –’
‘Een naaldslak? Bedoel je geen naaktslak?’ zegt het jongste kind.
De oudste draait met haar ogen. ‘Naaktslakken hebben toch geen huisje, dat zit in de naam.’
‘Weet je nog die droge geitenkeutels van vorige week?’ vult het middelste kind aan. ‘Daarvan dacht ze ook dat het naaktslakken waren.’
‘Ja, waarom draait alles om naaktslakken bij jou?’
Het duurt niet lang voor de jongste in krokodillentranen uitbarst. De man drukt met zijn vingers op zijn slapen, maar houdt de kakofonie van de kibbelende kinderen niet langer dan vijfendertig seconden vol. Een tweede zucht terwijl hij opstaat.
Lili vanden Wijngaert is een Chinees-Belgische schrijver, dichter en copywriter. Ze heeft al een hoorspel op haar naam, Bloemen voor Clio, dat online te beluisteren valt.